شكست سرگيجه‌اور گرايش سياسي كانون!

حضور 6 تن از اعضاي شناخته شده هيات مديره کانون صنفي معلمان تهران در تشکلي نوپديد به نام شوراي صنفي – مدني به منظور شرکت در انتخابات مجلس هشتم، شکاف عميقي بين فعالان صنفي ايجاد کرد.در مقابل این زیان بزرگ دوستان چه دستاوردي داشتند؟

 اين درست است که اساسنامه کانون اعضا را از فعاليت سياسي واجتماعي در جاي ديگر منع نکرده است. اما حضور همزمان 6 تن از اعضاي کانون در مرکزيت تشکل ديگري که هدفي متضاد با کانون را دنبال مي کند حداقل نمايانگر بي اعتقادي اين افراد به مشي کانون وحداکثر تخلفي ساختارشکنانه است.

 اکنون که نتايج انتخابات تهران کم وبيش اعلام شده ، معلوم شد که اين حضور فاقد هر گونه اثار ونتايج عملي مثبت بوده است. شورا در انتخابات از ليست سه نفره اي شامل : اسماعيل گرامي مقدم ، فرحناز مينايي پور و غلامحسين رضايي حمايت کرد.حمايت شوراي صنفي چه اثري برجايگاه اين افراد گذاشت؟

 بررسي جايگاه اين افراد در رتبه بندي کانديداها نشان مي دهد که حمايت کانون اثري در ارتقاي جايگاه اين سه تن نداشته است واگر کانون ار انها حمايت نمي کرد، تعداد اراي انها تفاوتي نداشت. مشخص است که راي دهندگان تهراني از جمله معلمان به ليست ها وچهره هاي سرشناس و گرايش سياسي کانديدا هاتوجه داشته اند واز کنار فراخوان شوراي صنفي بي اعتنا گذشته اند.

 نتايج انتخابات نشان مي دهد که برخي از اعضاي هيات مديره که سرمايه اجتماعي کانون را در بازار سياست به مزايده گذاشتند درک درستي از افکار عمومي معلمان نداشتندوذهنيات خود را به جاي واقعيا ت ملاک قرار دادند. جا دارد که انها از رفتار نادرست خود علنا انتقاد کنند. نتايج انتخابات مويد اين است که نظر سنجي هاي اماتوري وبدون مبناي علمي چگونه فعالان صنفي را در مورد گرايش معلمان به اشتباه انداخت.

 تفکيک بين شخصيت حقيقي وحقوقي اعضاي هيات مديره در موضوع واحد انتخابات جنبه عجيب و طنز الود این ماجرابود. نوراله اکبري ومحمود بهشتي شب ها به نام عضو هيات مديره کانون، پيامک تحريم مي فرستادندو روزها به عنوان عضو شوراي صنفي مدني، معلمان را به حضور فعال در انتخابات فرامي خواندند وبه قول ظريفي با يک چشم گريه مي کردند وبا چشم ديگر مي خنديدند.چنين تفکيکي در عالم واقع امکان پذير نيست.تنها در تفکر دوگانه باوري جورج اورول در 1984 چنين تفکيکي عملي وفاقد تناقض است.

رفتار انتخاباتي معلمان نشان داد که تفاوت معنا داري بين رفتار صنفي معلمان ورفتار سياسي انها وجود دارد. معلمان در حوزه صنفي متحد ، برادر وخواهر ، هم انديش ويگانه اند . اما در عالم سياست متنوع ، متفاوت و حتي مختلفند. اعضاي شوراي صنفي که گمان مي کردند 100 هزار فرهنگي تهراني با چند صد هزار افراد خانواده هاشان گوش به فرمان انهايند بعد از انتخابات بايد با اين توهم وداع کنند.

معلمان به هيچکس چک سفيد امضا نداده اند . حمايت انها از فعالان صنفي مشروط است . رابطه بين معلمان واعضاي مرکزي تشکل ها رابطه مريد ومرادي ، ارباب ورعيتي ، شبان وگله و رهبر وتوده نيست.رابطه بين انسان هاي ازاد است . عده اي براي مدت معيني با راي معلمان انتخاب مي شوند تا وظايف معيني را طبق اساسنامه انجام دهند. همين وبس.

اينکه برخي دوستان اگاه يا ناخوداگاه با جملات شاعرانه وکلمات اغراق اميز که بوی تملق می دهد دوستان خود در هیات مدیره را مي نوازند وشخصيت خود را در انها محو مي کنند و رفتاري ماقبل مدرن از خود بروز مي دهند در ان واحد سه اثر منفي باقي مي گذارند: 1- خود را حقير مي کنند 2- به تشکيلات زيان مي رسانند. 3- شخص ستايش شده را دچار توهم خود رهبر بيني مي کنند.        يادداشتهاي شيرزاد